Inmiddels ben ik alweer in het voor mij koude Nederland, toch wil ik nog graag mijn blog bijschrijven vanaf het moment dat ik gestopt ben zodat toch iedereen die het wil helemaal up to date kan zijn van mijn belevenissen in Ghana! De reden waarom ik geen verhaal meer heb kunnen schrijven is het gebrek aan computer, internet en tijd die ik heb genomen om iets waardevols op te schrijven...

Op de ochtend dat mijn moeder en tante het vliegtuig terug hadden gepakt naar Accra ben ik met onze gehuurde auto nog snel wat boodschapjes gaan doen om vervolgens te vertrekken naar Damongo. Ik ging er met gemengde gevoelens heen omdat ik zelf heel erg graag naar Damongo wilde om niet een eenzijdig beeld te hebben van de mensen en een ziekenhuis in Ghana. Omdat Arjan en Daniel daar al ruim 4 maanden zaten en er vertrouwen in hadden dat ik in Damongo veel zou kunnen zien en doen, bevestigde dit mijn gevoel van ‘zin hebben in Damongo'! Inmiddels zat Marijn ook in Damongo en ook zij had het daar erg naar der zin. Het probleem was dat Meet Africa (de organisatie waarmee in naar Ghana ben gekomen) en het ziekenhuis in Tamale niet erg achter mijn plan stonden. Er zijn veel gesprekken gaande geweest waarbij ik telkens iets anders hoorde waarbij het er uiteindelijk op neer kwam dat als ik vertrok naar Damongo ik niet meer terug hoefde te komen in Tamale Teaching hospital. Uiteindelijk heb ik dus besloten wel in Damongo te blijven maar niet voor 1 week maar voor 2 weken! Achteraf een super keuze waar ik erg blij om ben en trots op mag zijn.

Toen ik zaterdag 6 maart aankwam in Damongo was het heel relaxt dat ik gewoon mee kon doen met de dingen waar Arjan, Daniel en Marijn aan gewend waren te doen. Marijn heeft me eerst globaal het ziekenhuis laten zien die op 5 minuten loopafstand van ons huis lag. Eerste indruk was dat het totaal anders was dan Tamale en daarbij rustiger, dorpser en voor mijn gevoel veiliger en daarbij relaxter. Na de lunch zijn we met de motors ‘boodschappen' gaan doen op de lokale markt. Geniet er telkens weer van als ik over die markten loop; vrouwen die de hele dag achter een mandje met sinaasappelen, paprika's, tomaten, knoflook, uien, snoepjes of yams zitten en aan het einde van de dag misschien 5 euro hebben verdiend maar er wel uitzien alsof ze de gelukkigste mensen van de wereld zijn. Nadat we in een van de hutjes aan de zijkant van de markt traditioneel bier ‘pito' hadden gedronken stond op het menu voor de avond; RAT... Dit was even 6x slikken toen ik doorhad dat het geen grap was en dat het toch echt in de vriezer had gelegen. Even voor de duidelijkheid, het was geen rat zoals wij die wel eens aantreffen in onze huizen maar een ‘grasscutter' waarbij er dus wel degelijk wat vlees aan het lijfje zat. Na een hap genomen te hebben viel het me alles mee, sterker nog, het was echt lekker (met een pindasausje erbij)! Zondag met Arjan en Marijn een dagje Mole National Park gedaan waarbij we lekker aan het zwembad hebben gezeten om een beetje verkoeling te zoeken...

Na dit weekend begon dan eindelijk waar ik voor gekomen was, de rondleiding, kennismaken en werken in het West Gonja Hospital in Damongo. Na de rondleiding en kennismaking met iedereen van het ziekenhuis werd ik naar Maternity gebracht en kon ik beginnen! Het eerste wat ik meemaakte was een HIV test waarbij de mevrouw HIV positief bleek te zijn en achteraf 3 dagen later overleed... Ik was net begonnen en maakte dit al mee, mezelf afvragend wat er nog allemaal zou volgen de komende 2 weken werd me verteld dat er op dat moment een sectio (keizersnede) gaande was op de OK en dus maar even moest gaan kijken! Snel verkleed en sieraden afgedaan om 5 minuten later enigszins steriel op de OK te staan om te kijken naar een sectio ivm solutio placenta. Erg interessant en bijzonder dat ik dit mocht meemaken op mijn eerste dag in een ziekenhuis waar niemand precies wist wie ik was en wat ik deed... Toen ik de volgende dag de afdeling binnen kwam lopen begon de nachtverloskundige de dienst aan mij over te dragen waarbij ze vertelde wat er gebeurd was, hoe de vorderingen waren met de vrouw op de labourroom (verloskamer) met 8 cm ontsluiting en we elk bed langsliepen (ook met de verpleegkundigen) om te bespreken wat de complicaties per persoon waren. Het gaf me in het begin een angstig gevoel omdat ik naar mijn idee alle verantwoordelijkheid kreeg over de hele afdeling terwijl dit pas mijn 2^e dag was en ik nog een student verloskunde ben. Dit heb ik met haar overlegd waarna ze me gerust stelde met het feit dat er nog 2 verloskundige in het ziekenhuis rondliepen waarvan er een op de antenatal ward werkte en een ‘Mother Matron' was. Matron is een non, directrice van het ziekenhuis en vroedvrouw. Toen de nacht verloskundige vertrok stond ik er dus alleen voor met de 2 verpleegkundige, erg spannend, bijzonder, raar maar toch voelde het veilig. Toen ik om 10 uur een VT wilde uitvoeren vroeg ik de verpleegkundigen of ze wisten waar mevrouw was aangezien niet op haar bed in de labourroom lag. 5 minuten later kwam er iemand binnenlopen die vertelde dat er een mevrouw op de wc (buiten) aan het bevallen was. Rennend handschoenen aangetrokken waarna de verpleegkundige en ik de mevrouw naar binnen brachten. Binnen 1 minuut heb ik het kindje geboren laten worden en werd ik zeer effectief door de verpleegkundigen geassisteerd. Uiteindelijk een gezond jongetje geboren en een dag later mochten ze naar huis. Wat een heerlijk gevoel om dit meegemaakt te hebben en dit te mogen hebben gedaan! Na deze bevalling hadden de mensen in het ziekenhuis vertrouwen in me en ging het als een lopend vuurtje tussen de 5 verloskundigen dat ik de bevalling gedaan had en alles goed gegaan was. Ik kreeg knuffels en blij blikken waardoor mijn welkom-gevoel en zelfvertrouwen op een zeer positieve manier steeg! Ik was heel blij om daar te zijn, maar zij waren gelukkig ook blij dat ik daar was!

Woensdag werd ik om 7 uur opgebeld waarbij ik binnen 45 minuten weer een bevalling heb mogen doen, dit keer wel met de verloskundige die me assisteerde en zelfs af en toe tips gaf, leuk en leerzaam tegelijk! Na de bevalling heb ik meegekeken met het geven van de vaccinaties; BCG tegen tubercolose en een poliovaccinatie. In de middag heb ik een bezoekje aan de OK gebracht toen ik hoorde dat er iemand lag voor een EOU (evaporation of the uterus). Er was sprake van een incomplete abortus waarbij na ultrasound bleek dat er nog resten in de uterus zaten. Deze werden op de OK onder verdoving verwijdert. In de tweede week kwam ik erachter dat er regelmatig schoolmeisjes in het ziekenhuis liggen met een ‘criminal abortion', dit is een abortus provocatus waarbij door zelfverrichte handelingen dmv bv drugs, traditionele medicijnen of voorwerpen geprobeerd is een abortus te plegen. Geïndiceerde abortussen komen niet voor in dit ziekenhuis omdat het een katholiek ziekenhuis is. De vrouwen (vaak schoolmeisjes) die dus komen voor een abortus worden geaborteerd ZONDER verdoving! Dit moet echt ongelofelijk veel pijn doen en ze moeten er ook nog geld voor betalen. Dit wordt als een straf gezien en daarbij doelt het ziekenhuis op een terugloop van ‘criminal abortions'. Ze zien het als hun ‘eigen schuld' waar ze voor zullen moeten boeten...

Donderdag is de Priester langsgekomen om ‘fresh babies' te zegenen. Het was prachtig om te zien hoe hij elk kindje zag als een nieuw wondertje en ze zegende alsof het allemaal kinderen waren die de wereld zouden verbeteren! Vrijdag was het een drukke dag met 3 nieuwe wondertjes waarvan ik er 2 gevangen had. Op een of andere manier bevallen vrouwen hier erg snel en vaak zonder uit te scheuren, want het is al meerdere malen gebeurd dat iemand met de ambulance of taxi binnen is gebracht waarbij binnen 15 minuten het kindje geboren is! Zaterdagochtend was er een mevrouw met 4 cm die al 3 dagen bezig was... Vervolgens kwam er een ambulance binnen met een vrouw in partu, grote kans dat ze prematuur was en er was geen hartactie te horen. Mevrouw bloedde continu waardoor we haar wilde laten opereren. Het enige probleem was dat er 1 chirurg is in het ziekenhuis en die was er vandaag niet... Toen uiteindelijk het geld voor de benzine, de vroedvrouw uit het dorp en de ambulance gereed waren na 1,5 uur konden de 2 vrouwen met de ambulance vertrekken richting Tamale! Tamale is nog ruim 2 uur rijden vanaf Damongo... Achteraf hoorde ik dat mevrouw in de ambulance bevallen was van een dood kindje.

Inmiddels was ik pas een week in Damongo en had in 5 dagen al zoveel ervaring opgedaan, vriendschappen gesloten, gesprekken gehad, verpleegkundigen wat geleerd over de menstruatiecyclus, vertrouwen gekregen en gegeven. Kortom; liefde gekregen voor de mensen, de verloskunde, het land en de doorzettingskracht van de mensen. Geweldig!

De tweede week zal ik kort houden want zoals jullie merken kan ik eindeloos praten over mijn ervaringen in dit ziekenhuis... Deze week heb ik voor het eerst vliezen gebroken, voor het eerst een totaalruptuur gezien bij een bevalling die ik gelukkig niet deed, 5 bevallingen zelfstandig met verpleegkundigen gedaan, meegegaan naar de seksuele voorlichting waarbij uitgebreid over HIV en voorbehoedsmiddelen werd gesproken en meegemaakt hoe dichtbij het leven en de dood letterlijk langs elkaar leven. Veel mooie, goede, lieve maar ook nare en vervelende dingen hebben me diep van binnen geraakt en kan me telkens weer emotioneel maken als ik erover nadenk. Ogen van mensen zeggen zoveel, ook zonder taal kan er ontzettend veel communicatie plaatsvinden. Hopeloze, dankbare, verdrietige, neutrale, pijnlijke, blije blikken. Ze zijn allemaal herkenbaar, welke huidskleur iemand heeft of welke taal hij of zij ook maar spreekt!

Het liefst zou ik alleen maar positieve verhalen over dit ziekenhuis willen vertellen, want het werk dat ze daar verrichting is op heel veel vlakken super maar op sommigen ook minder ivm het gebrek aan middelen, geld, kennis of simpelweg onwetendheid.

Vrijdagavond was de laatste avond in Damongo. Arjan en Daniel hadden een groot feest georganiseerd voor alle mensen van het ziekenhuis en vrienden die ze hadden gemaakt in Damongo. Zij zijn er in totaal bijna 5 maanden geweest, daarbij zijn mijn 2 weken en Marijn haar ruim 3 weken niets geweest, maar daardoor besef je wel hoeveel ze hebben opgebouwd en bereikt in Damongo. Op het feest hadden ze voor iedereen een drankje en pito (het traditionele bier), er was een DJ gekomen en ze hadden een powerpoint gemaakt met foto's van henzelf en personeel uit het ziekenhuis. Zaterdag was het allemaal alweer achter de rug en werden we door veel mensen (vooral voor Arjan en Daniel, met soms tranen in de ogen) uitgezwaaid. Afgelopen 2 weken, maar eigenlijk afgelopen anderhalve maand hebben Marijn en ik een supertijd samen gehad. Doordat we dezelfde instelling hebben en over veel dingen op een lijn zitten waren we de perfecte reisvriendinnen voor elkaar. Zonder haar was mijn reis ook totaal anders geweest.

Wat een ervaring!

Nu op weg naar Tamale om langs Mr. Razak te gaan en maandag het vliegtuig te pakken naar Accra om vanaf dan 3 weken met m'n vader te gaan reizen!

Mijn keuze om naar Damongo te gaan is zoals jullie in het begin al hebben gelezen een super keuze geweest waar ik zeker geen spijt van het of zal gaan krijgen!

Liefs van het meisje die inmiddels toch wel een kleurtje begint te krijgen bij een temperatuur van 50 graden in de zon en 40 graden in de schaduw!

xx