Na 3 weken tijd werd het weer eens hoogste tijd op een verhaal te schrijven. Om al mijn belevenissen van de afgelopen 3 weken op te schrijven in een verhaal wordt misschien wat lang. Dus ben van plan mijn vakantie weekje apart te schrijven van m'n Damongo avonturen.

Zondag 31 januari zijn mn moeder en tante Irene aangekomen met Tamale. Zij blij dat alles goed gegaan was met de binnenlandse vlucht en dat ik zo relaxt aan de zijkant op ze stond te wachten. Ik blij, dat ik nu heerlijk een weekje tourist kon spelen, ze alles wat ik heb gedaan kon laten zien en het is natuurlijk een fijn gevoel dat er echte familie naar Ghana is gekomen! Met de taxi zijn we naar mijn gezin gereden waar ze hun ogen uitkeken. Zo primitief en typisch Afrika, maar helemaal super! Nadat Sijanda en Irene kennis hadden gemaakt met Mr Razak en ze hun ontbijtje genuttigd hadden, zijn we naar de kerkdienst gegaan. De kerkdiensten hier duren ongeveer 3 uur waarbij er veel onverstaanbaar engels wordt gesproken en veel liederen worden gezongen (deze wel in het Ghanees en dus onverstaanbaar:p). Wel heel erg leuk en bijzonder om het mee te maken en natuurlijk helemaal als je nog maar net aangekomen bent in Ghana. Nadat we iets eerder vertrokken zijn hebben we de fiets gepakt ‘to town' om daar te lunchen bij Sparkles. Het is altijd fijn om bij Sparkles europees te kunnen eten, rustig wat te kunnen drinken en zo af en toe eens een kaartje te kunnen leggen. Gelukkig was de dag nog niet voorbij en stond er een afspraak voor een djembe les! Aangezien Laura en ik al wat lessen gevolgd hadden, hadden we een iets ander niveau maar dat drukte de pret zeker niet! Sijanda en Irene hebben het begin van de fume fume song geleerd en dat ging toch best aardig. Daarna nog een kleine Afrikaanse dans demonstratie waarna we het zelf natuurlijk ook even moesten proberen. Inmiddels begon het al bijna donker te worden en werd het wel echt tijd om naar huis te gaan. Thuis aangekomen bleek de grandma van Laura (in Ghana) overleden te zijn waardoor de avond wat anders liep dan normaal. Ze was een belangrijke vrouw in Zagyouri omdat haar man chief is geweest en ze zelf een traditionele vroedvrouw was. Er werd veel gehuild en geschreeuwt in en rondom Laura haar compound. Door deze toestand moest Laura ergens anders slapen, maar gelukkig was dat geen probleem. Omdat mijn gezin Christen is en Laura haar gezin Moslim gingen mijn moeder gewoon door met eten maken, en dat was zoals afgesproken de overheerlijke ‘fried yam' met tomaten, ui en pindapoeder. Ook Sijanda en Irene hebben er van genoten waarna ze zich afvroegen of er niet toevallig in Amsterdam een Ghanees restaurant bestaat!

Na een nacht lekker geslapen te hebben, hebben Laura en ik ze meegenomen naar het Tamale teaching hospital, waar we ze onze afdelingen hebben laten zien. Het was maar kort maar we wilden ook niet aapjes gaan lopen kijken en een indruk is goed genoeg. Vervolgens zijn we naar de culturele markt gegaan waar je stoffen, schilderijen, djembees en sieraden kan kopen. Het fijne aan Ghana is dat het geen toeristisch land is en de mensen in de shops wel dingen willen verkopen maar ze je niet naar binnen sleuren. Na een lunch en wat drankjes bij Sparkles konden we de markt natuurlijk niet overslaan, het is een markt zoals in (denk ik) veel Afrikaanse landen; druk/chaos, typisch ruikend, smal en onoverzichtelijk maar bijzonder. Voor mijn moeder en tante had ik een rok laten maken van Afrikaanse stof die we dus ergens in die drukte op konden komen halen. Ze vonden het super leuk idee en een mooie stof, missie geslaagd. De avond brak alweer aan... Om 7.30 pm stond de ‘fried yam' weer voor ons klaar en hebben Sijanda en Irene kun cadeautjes aan Mr Razak en het gezin kunnen geven.

Dinsdagochtend stond onze gehuurde auto voor ons klaar. Heerlijk, een grote, stevige auto die een keer niet val ellende uit elkaar valt zoals alle taxi's. Na een warm afscheid van fam. Razak zijn we begonnen aan onze reis richting Mole National park. Tussendoor zijn we gestopt in Larabanga (een dorpje net voor Mole) om daar de moskee te bekijken. De gids heeft ons eerst het een en ander uitgelegd over de Larabanga moskee waarna hij ons meenam naar een huis waar we via een smal trappetje naar boven konden klimmen.Boven op het dak van veel huizen en ook langs de weg ligt Kasafa te drogen, dit wordt later weer gebruikt voor traditioneel eten zoals Tizet. Vervolgens heeft onze chauffeur ons naar Mole gebracht waar we de middag heerlijk hebben kunnen zwemmen in het zwembad met uitkijk over het National park inclusief olifanten en een smirnoffje natuurlijk. Woensdagochtend om 7 uur begon onze walk safari waarbij we olifanten, krokodillen, bavianen, zwijnen, bokjes en hertjes hebben gespot. Vervolgens even wat gegeten en toen weer in de auto gestapt om naar Daboya te gaan. De weg naar Busunu (een dorpje verderop) ging prima tot de afslag Daboya verscheen. Zand, hobbles, kuilen, buizen, een raar soort brug, uren geen dorpjes en mensen zien en als er een dorpje was wist je ook dat die mensen nooit verder zijn gekomen dan dat dorp. Ongelooflijk! In Daboya hebben we een kano tocht gedaan over de White Volta en een zoutwinnings plek bezocht. Ze vertelden erover als ze het wiel hadden uitgevonden maar uiteindelijk bleek toch bij vragen dat het allemaal door God was gegeven. Terwijl we heel aandachtig naar het verhaal van de gids aan het luisteren waren kwam er dichtbij om de hoek ineens een kudde koeien met enorme spiezen aanlopen. Toen uiteindelijk met wat steentjes de koeien waren weggejaagd konden we weer in onze kano stappen. Nog even Daboya ingelopen om de weverijen weverijen te zien. Leuk om te zien dat ook de mannen in Daboya meewerken, jammer genoeg waren ook de kinderen verplicht om te weven waardoor het hele gebeuren wel veel te maken had met kinderarbeid... Na een fantaatje zijn we begonnen aan onze terugreis! Onderweg valt er altijd veel te zien, veel auto's met pech, waaronder dan gewoon geslapen wordt, autowrakken die nooit opgeruimd worden, vuurtjes, mensen die bij tolwegen met vissen op hun hoofd aan komen gesneld om te verkopen enz.

Na nog een nachtje in Mole geslapen te hebben vervolgen we donderdag onze reis richting de Kintampo Waterfalls. De eerste waterfall die we aantroffen was eigenlijk een grote grap, het was een waterval van ongeveer 2 meter hoog. De tweede waterval bleek nog teleurstellender aangezien het meer leek op een beekje, maar toen we iets verder liepen bleek er toch iets meer te zijn te horen aan het geluid van veeel water. De derde bleek 25 meter te zijn en was daarmee een heuze waterval:D We wilden heel graag zwemmen, maar hadden onze bikini niet bij ons en er zaten nog 2 toeristen met een gids. Toen die eenmaal weg waren keken Laura en ik elkaar kort aan waarna we ons uitkleedden en heerlijk een half uur naakt onder de waterval hebben gestaan.Wat was dat een heerlijk vrij gevoel en wat een lol! Veel foto's gemaakt maar die blijven even op mijn computer staan... Vervolgens zijn we naar de Monkey sanctuary geweest, een opvangdorp voor apen. In tegenstelling tot de toch wat waakzame bavianen in Mole waren deze wel schattig en konden we ze bananen voeren. We hebben nog een rondleiding gekregen door het apenbos met veel mooie en hoge bomen en een apenbegraafplaats. Om een nachtje te slapen zijn we doorgereden naar het ‘Hand in hand' project. Een weeshuis voor gehandicapten kinderen, opericht door een Nederlandse vrouw. Geslapen in een Ghaneze begrippen luxe huisje met stromend water (wat nog wel eens ontbreekt). Vrijdagochtend kregen we een rondleiding door het ‘hand in hand' project wat erg bijzonder was. Heel mooi om te zien dat zoveel verschillende soort kinderen met handicaps die verstoten zijn door de ouders zo goed worden opgevangen en begeleid worden! Toch werd het tijd om te gaan dus na een lekkere lunch aan de kant van de weg kwamen we rond 5 uur weer aan in Tamale.

De volgende morgen stonden we om 7 uur op het vliegveld om weer afscheid te nemen. De week is voorbij gevlogen, misschien wel omdat we alle tijd optimal benut hadden. Het was super dat mama en Irene er waren en dus ook niet leuk dat ze weer weggingen. Gelukkig wist ik dat ik binnen een paar uur in Damongo zou zijn dus tijd om te treuren of denken had ik niet.

Bij deze stop ik mijn verhaal want als ik het nu terug kijk is ie veel te lang geworden. Maarja dan zijn jullie weer een beetje op de hoogte. Wilde eigenlijk nog het verhaal over Damongo typen maar aangezien ik nog 20 minuten heb gaat een verhaal niet meer lukken maar nog wel wat extra foto's van mijn eerste maand Tamale en ook van de afgelopen week Damongo!

Op dit moment is het overdag in de zon 50 graden en in de schaduw 40! Naar de wc gaan hoeft niet meer want alle vocht zweet je gewoon uit... Ik weet dus even niet meer of ik liever sneeuw en koudte wil over deze warme temperaturen(A).

Morgen vlieg ik terug naar Accra en ga ik 3 weken reizen met mijn vader! Ook hierover zal ik jullie meer laten weten.

Hopelijk hebben jullie nu weer een iets beter en duidelijke beeld van Ghana en mijn reis!

Heel veel liefs van mij