Welcome to Holland

Zoals velen al door hebben ben ik inmiddels alweer bijna een maand terug uit Ghana. Over de 3 weken reizen met mijn vader (ook voor korte periode met mijn broertje Julius, Marijn en m'n zus Linde) zal ik voor de geinteresseerden voor mijn verhaal inclusief foto'sin real life vertellen.

Om mijn verhaal compleet en af te schrijven wilde ik nog even kort terugblikken op mijn tijd in Ghana. Wat is het een enorme leerzame, fantastische enmooie levenservaring geweest die niemand me meer af kan pakken. Veel mensen vragen me of ik merk dat ik veranderd ben in bepaalde dingen of wat ik geleerd heb van 10 weken Ghana.. Vaak vind ik het lastig om hier antwoord op te geven omdat ik voel en merk dat ik anders in het leven sta, elke dag aanGhana denk en zoveel mogelijk positiviteit wil behouden inNederland maarja, hoe leg je dat uit aan de mensen hier...

De eerste 2 weken toen ik terugkwam besefte ik dat ik continu met een glimlach op mijn gezicht rondliep. Als mensen vroegen hoe het met me ging leefde ik helemaal op en wilde ikzoveel mogelijk mooie momenten vertellen. Van muziek, foto's, gedachten of gesprekken kon ik bijna huilen van blijdschap en geluk maar wist niet goed waar ik ermee heen moest. Iedereen om me heen had problemen, groot of klein terwijl ik me nergens druk om kon maken en ik me eigenlijk de gelukkigste persoon van de wereld voelde. Ik ben kerngezond, vindmijn studie interessant en leuk, heb een liefdevolle familie en vrienden, geld is geen probleem en sta positief in het leven. Wat wil je nog meer... Heb besloten om die positiviteit maar zolang mogelijk vast te houden en anderen ervan mee te laten genieten.

Zo langzamerhand besef ik dat ik nog veel meer geleerd heb; Ik heb een reis gepland en heb daarbij alles zelf geregeld zoals visum, vlucht, vaccinaties, verzekeringen, contactgegevens, organisatie (Meet Africa), middelen zoals kleren, EHBO, boeken, ziekenhuis materiaal enzo. Daarnaast merk ik na 1 week school dat ervaringen van mij in de onderwijsgroep van pas komen mbt bv borstvoedingervaringen in Ghana. Ook heb van dichtbij meegemaakt hoe dichtbij het leven en de dood langs elkaar leven wat toch een impact op me heeft gehad. Als ik nu tv reclames, uitzendingen of reportages uit Afrika zie optelevisie kan ik me veel beter inleven hoe mensen zich in die landen voelen of waarom dingen gaan zoals ze daar gaan.

Mijn reis naar Ghana heb ik bedacht, gepland, gedaan, ervaren en er ontzettend van genoten!

Dankzij mijn ouders die mijn reis persoonlijk en financieel steunden heb ik het waar kunnen maken. Ook vrienden stonden achter mijn reis en waren benieuwd hoe alles verliep vanaf de voorbereidingen tot en met mijn terugkomst. En omdat Marijn en ik het samen geweldig hebben gehad is het een tijd geweest om NOOITmeer te vergeten!

Nawoeni tibjiau!

xx

Damongo, here I come...

Inmiddels ben ik alweer in het voor mij koude Nederland, toch wil ik nog graag mijn blog bijschrijven vanaf het moment dat ik gestopt ben zodat toch iedereen die het wil helemaal up to date kan zijn van mijn belevenissen in Ghana! De reden waarom ik geen verhaal meer heb kunnen schrijven is het gebrek aan computer, internet en tijd die ik heb genomen om iets waardevols op te schrijven...

Op de ochtend dat mijn moeder en tante het vliegtuig terug hadden gepakt naar Accra ben ik met onze gehuurde auto nog snel wat boodschapjes gaan doen om vervolgens te vertrekken naar Damongo. Ik ging er met gemengde gevoelens heen omdat ik zelf heel erg graag naar Damongo wilde om niet een eenzijdig beeld te hebben van de mensen en een ziekenhuis in Ghana. Omdat Arjan en Daniel daar al ruim 4 maanden zaten en er vertrouwen in hadden dat ik in Damongo veel zou kunnen zien en doen, bevestigde dit mijn gevoel van ‘zin hebben in Damongo'! Inmiddels zat Marijn ook in Damongo en ook zij had het daar erg naar der zin. Het probleem was dat Meet Africa (de organisatie waarmee in naar Ghana ben gekomen) en het ziekenhuis in Tamale niet erg achter mijn plan stonden. Er zijn veel gesprekken gaande geweest waarbij ik telkens iets anders hoorde waarbij het er uiteindelijk op neer kwam dat als ik vertrok naar Damongo ik niet meer terug hoefde te komen in Tamale Teaching hospital. Uiteindelijk heb ik dus besloten wel in Damongo te blijven maar niet voor 1 week maar voor 2 weken! Achteraf een super keuze waar ik erg blij om ben en trots op mag zijn.

Toen ik zaterdag 6 maart aankwam in Damongo was het heel relaxt dat ik gewoon mee kon doen met de dingen waar Arjan, Daniel en Marijn aan gewend waren te doen. Marijn heeft me eerst globaal het ziekenhuis laten zien die op 5 minuten loopafstand van ons huis lag. Eerste indruk was dat het totaal anders was dan Tamale en daarbij rustiger, dorpser en voor mijn gevoel veiliger en daarbij relaxter. Na de lunch zijn we met de motors ‘boodschappen' gaan doen op de lokale markt. Geniet er telkens weer van als ik over die markten loop; vrouwen die de hele dag achter een mandje met sinaasappelen, paprika's, tomaten, knoflook, uien, snoepjes of yams zitten en aan het einde van de dag misschien 5 euro hebben verdiend maar er wel uitzien alsof ze de gelukkigste mensen van de wereld zijn. Nadat we in een van de hutjes aan de zijkant van de markt traditioneel bier ‘pito' hadden gedronken stond op het menu voor de avond; RAT... Dit was even 6x slikken toen ik doorhad dat het geen grap was en dat het toch echt in de vriezer had gelegen. Even voor de duidelijkheid, het was geen rat zoals wij die wel eens aantreffen in onze huizen maar een ‘grasscutter' waarbij er dus wel degelijk wat vlees aan het lijfje zat. Na een hap genomen te hebben viel het me alles mee, sterker nog, het was echt lekker (met een pindasausje erbij)! Zondag met Arjan en Marijn een dagje Mole National Park gedaan waarbij we lekker aan het zwembad hebben gezeten om een beetje verkoeling te zoeken...

Na dit weekend begon dan eindelijk waar ik voor gekomen was, de rondleiding, kennismaken en werken in het West Gonja Hospital in Damongo. Na de rondleiding en kennismaking met iedereen van het ziekenhuis werd ik naar Maternity gebracht en kon ik beginnen! Het eerste wat ik meemaakte was een HIV test waarbij de mevrouw HIV positief bleek te zijn en achteraf 3 dagen later overleed... Ik was net begonnen en maakte dit al mee, mezelf afvragend wat er nog allemaal zou volgen de komende 2 weken werd me verteld dat er op dat moment een sectio (keizersnede) gaande was op de OK en dus maar even moest gaan kijken! Snel verkleed en sieraden afgedaan om 5 minuten later enigszins steriel op de OK te staan om te kijken naar een sectio ivm solutio placenta. Erg interessant en bijzonder dat ik dit mocht meemaken op mijn eerste dag in een ziekenhuis waar niemand precies wist wie ik was en wat ik deed... Toen ik de volgende dag de afdeling binnen kwam lopen begon de nachtverloskundige de dienst aan mij over te dragen waarbij ze vertelde wat er gebeurd was, hoe de vorderingen waren met de vrouw op de labourroom (verloskamer) met 8 cm ontsluiting en we elk bed langsliepen (ook met de verpleegkundigen) om te bespreken wat de complicaties per persoon waren. Het gaf me in het begin een angstig gevoel omdat ik naar mijn idee alle verantwoordelijkheid kreeg over de hele afdeling terwijl dit pas mijn 2^e dag was en ik nog een student verloskunde ben. Dit heb ik met haar overlegd waarna ze me gerust stelde met het feit dat er nog 2 verloskundige in het ziekenhuis rondliepen waarvan er een op de antenatal ward werkte en een ‘Mother Matron' was. Matron is een non, directrice van het ziekenhuis en vroedvrouw. Toen de nacht verloskundige vertrok stond ik er dus alleen voor met de 2 verpleegkundige, erg spannend, bijzonder, raar maar toch voelde het veilig. Toen ik om 10 uur een VT wilde uitvoeren vroeg ik de verpleegkundigen of ze wisten waar mevrouw was aangezien niet op haar bed in de labourroom lag. 5 minuten later kwam er iemand binnenlopen die vertelde dat er een mevrouw op de wc (buiten) aan het bevallen was. Rennend handschoenen aangetrokken waarna de verpleegkundige en ik de mevrouw naar binnen brachten. Binnen 1 minuut heb ik het kindje geboren laten worden en werd ik zeer effectief door de verpleegkundigen geassisteerd. Uiteindelijk een gezond jongetje geboren en een dag later mochten ze naar huis. Wat een heerlijk gevoel om dit meegemaakt te hebben en dit te mogen hebben gedaan! Na deze bevalling hadden de mensen in het ziekenhuis vertrouwen in me en ging het als een lopend vuurtje tussen de 5 verloskundigen dat ik de bevalling gedaan had en alles goed gegaan was. Ik kreeg knuffels en blij blikken waardoor mijn welkom-gevoel en zelfvertrouwen op een zeer positieve manier steeg! Ik was heel blij om daar te zijn, maar zij waren gelukkig ook blij dat ik daar was!

Woensdag werd ik om 7 uur opgebeld waarbij ik binnen 45 minuten weer een bevalling heb mogen doen, dit keer wel met de verloskundige die me assisteerde en zelfs af en toe tips gaf, leuk en leerzaam tegelijk! Na de bevalling heb ik meegekeken met het geven van de vaccinaties; BCG tegen tubercolose en een poliovaccinatie. In de middag heb ik een bezoekje aan de OK gebracht toen ik hoorde dat er iemand lag voor een EOU (evaporation of the uterus). Er was sprake van een incomplete abortus waarbij na ultrasound bleek dat er nog resten in de uterus zaten. Deze werden op de OK onder verdoving verwijdert. In de tweede week kwam ik erachter dat er regelmatig schoolmeisjes in het ziekenhuis liggen met een ‘criminal abortion', dit is een abortus provocatus waarbij door zelfverrichte handelingen dmv bv drugs, traditionele medicijnen of voorwerpen geprobeerd is een abortus te plegen. Geïndiceerde abortussen komen niet voor in dit ziekenhuis omdat het een katholiek ziekenhuis is. De vrouwen (vaak schoolmeisjes) die dus komen voor een abortus worden geaborteerd ZONDER verdoving! Dit moet echt ongelofelijk veel pijn doen en ze moeten er ook nog geld voor betalen. Dit wordt als een straf gezien en daarbij doelt het ziekenhuis op een terugloop van ‘criminal abortions'. Ze zien het als hun ‘eigen schuld' waar ze voor zullen moeten boeten...

Donderdag is de Priester langsgekomen om ‘fresh babies' te zegenen. Het was prachtig om te zien hoe hij elk kindje zag als een nieuw wondertje en ze zegende alsof het allemaal kinderen waren die de wereld zouden verbeteren! Vrijdag was het een drukke dag met 3 nieuwe wondertjes waarvan ik er 2 gevangen had. Op een of andere manier bevallen vrouwen hier erg snel en vaak zonder uit te scheuren, want het is al meerdere malen gebeurd dat iemand met de ambulance of taxi binnen is gebracht waarbij binnen 15 minuten het kindje geboren is! Zaterdagochtend was er een mevrouw met 4 cm die al 3 dagen bezig was... Vervolgens kwam er een ambulance binnen met een vrouw in partu, grote kans dat ze prematuur was en er was geen hartactie te horen. Mevrouw bloedde continu waardoor we haar wilde laten opereren. Het enige probleem was dat er 1 chirurg is in het ziekenhuis en die was er vandaag niet... Toen uiteindelijk het geld voor de benzine, de vroedvrouw uit het dorp en de ambulance gereed waren na 1,5 uur konden de 2 vrouwen met de ambulance vertrekken richting Tamale! Tamale is nog ruim 2 uur rijden vanaf Damongo... Achteraf hoorde ik dat mevrouw in de ambulance bevallen was van een dood kindje.

Inmiddels was ik pas een week in Damongo en had in 5 dagen al zoveel ervaring opgedaan, vriendschappen gesloten, gesprekken gehad, verpleegkundigen wat geleerd over de menstruatiecyclus, vertrouwen gekregen en gegeven. Kortom; liefde gekregen voor de mensen, de verloskunde, het land en de doorzettingskracht van de mensen. Geweldig!

De tweede week zal ik kort houden want zoals jullie merken kan ik eindeloos praten over mijn ervaringen in dit ziekenhuis... Deze week heb ik voor het eerst vliezen gebroken, voor het eerst een totaalruptuur gezien bij een bevalling die ik gelukkig niet deed, 5 bevallingen zelfstandig met verpleegkundigen gedaan, meegegaan naar de seksuele voorlichting waarbij uitgebreid over HIV en voorbehoedsmiddelen werd gesproken en meegemaakt hoe dichtbij het leven en de dood letterlijk langs elkaar leven. Veel mooie, goede, lieve maar ook nare en vervelende dingen hebben me diep van binnen geraakt en kan me telkens weer emotioneel maken als ik erover nadenk. Ogen van mensen zeggen zoveel, ook zonder taal kan er ontzettend veel communicatie plaatsvinden. Hopeloze, dankbare, verdrietige, neutrale, pijnlijke, blije blikken. Ze zijn allemaal herkenbaar, welke huidskleur iemand heeft of welke taal hij of zij ook maar spreekt!

Het liefst zou ik alleen maar positieve verhalen over dit ziekenhuis willen vertellen, want het werk dat ze daar verrichting is op heel veel vlakken super maar op sommigen ook minder ivm het gebrek aan middelen, geld, kennis of simpelweg onwetendheid.

Vrijdagavond was de laatste avond in Damongo. Arjan en Daniel hadden een groot feest georganiseerd voor alle mensen van het ziekenhuis en vrienden die ze hadden gemaakt in Damongo. Zij zijn er in totaal bijna 5 maanden geweest, daarbij zijn mijn 2 weken en Marijn haar ruim 3 weken niets geweest, maar daardoor besef je wel hoeveel ze hebben opgebouwd en bereikt in Damongo. Op het feest hadden ze voor iedereen een drankje en pito (het traditionele bier), er was een DJ gekomen en ze hadden een powerpoint gemaakt met foto's van henzelf en personeel uit het ziekenhuis. Zaterdag was het allemaal alweer achter de rug en werden we door veel mensen (vooral voor Arjan en Daniel, met soms tranen in de ogen) uitgezwaaid. Afgelopen 2 weken, maar eigenlijk afgelopen anderhalve maand hebben Marijn en ik een supertijd samen gehad. Doordat we dezelfde instelling hebben en over veel dingen op een lijn zitten waren we de perfecte reisvriendinnen voor elkaar. Zonder haar was mijn reis ook totaal anders geweest.

Wat een ervaring!

Nu op weg naar Tamale om langs Mr. Razak te gaan en maandag het vliegtuig te pakken naar Accra om vanaf dan 3 weken met m'n vader te gaan reizen!

Mijn keuze om naar Damongo te gaan is zoals jullie in het begin al hebben gelezen een super keuze geweest waar ik zeker geen spijt van het of zal gaan krijgen!

Liefs van het meisje die inmiddels toch wel een kleurtje begint te krijgen bij een temperatuur van 50 graden in de zon en 40 graden in de schaduw!

xx

Hello Seleminga/ Obruni bye bye...

Na 3 weken tijd werd het weer eens hoogste tijd op een verhaal te schrijven. Om al mijn belevenissen van de afgelopen 3 weken op te schrijven in een verhaal wordt misschien wat lang. Dus ben van plan mijn vakantie weekje apart te schrijven van m'n Damongo avonturen.

Zondag 31 januari zijn mn moeder en tante Irene aangekomen met Tamale. Zij blij dat alles goed gegaan was met de binnenlandse vlucht en dat ik zo relaxt aan de zijkant op ze stond te wachten. Ik blij, dat ik nu heerlijk een weekje tourist kon spelen, ze alles wat ik heb gedaan kon laten zien en het is natuurlijk een fijn gevoel dat er echte familie naar Ghana is gekomen! Met de taxi zijn we naar mijn gezin gereden waar ze hun ogen uitkeken. Zo primitief en typisch Afrika, maar helemaal super! Nadat Sijanda en Irene kennis hadden gemaakt met Mr Razak en ze hun ontbijtje genuttigd hadden, zijn we naar de kerkdienst gegaan. De kerkdiensten hier duren ongeveer 3 uur waarbij er veel onverstaanbaar engels wordt gesproken en veel liederen worden gezongen (deze wel in het Ghanees en dus onverstaanbaar:p). Wel heel erg leuk en bijzonder om het mee te maken en natuurlijk helemaal als je nog maar net aangekomen bent in Ghana. Nadat we iets eerder vertrokken zijn hebben we de fiets gepakt ‘to town' om daar te lunchen bij Sparkles. Het is altijd fijn om bij Sparkles europees te kunnen eten, rustig wat te kunnen drinken en zo af en toe eens een kaartje te kunnen leggen. Gelukkig was de dag nog niet voorbij en stond er een afspraak voor een djembe les! Aangezien Laura en ik al wat lessen gevolgd hadden, hadden we een iets ander niveau maar dat drukte de pret zeker niet! Sijanda en Irene hebben het begin van de fume fume song geleerd en dat ging toch best aardig. Daarna nog een kleine Afrikaanse dans demonstratie waarna we het zelf natuurlijk ook even moesten proberen. Inmiddels begon het al bijna donker te worden en werd het wel echt tijd om naar huis te gaan. Thuis aangekomen bleek de grandma van Laura (in Ghana) overleden te zijn waardoor de avond wat anders liep dan normaal. Ze was een belangrijke vrouw in Zagyouri omdat haar man chief is geweest en ze zelf een traditionele vroedvrouw was. Er werd veel gehuild en geschreeuwt in en rondom Laura haar compound. Door deze toestand moest Laura ergens anders slapen, maar gelukkig was dat geen probleem. Omdat mijn gezin Christen is en Laura haar gezin Moslim gingen mijn moeder gewoon door met eten maken, en dat was zoals afgesproken de overheerlijke ‘fried yam' met tomaten, ui en pindapoeder. Ook Sijanda en Irene hebben er van genoten waarna ze zich afvroegen of er niet toevallig in Amsterdam een Ghanees restaurant bestaat!

Na een nacht lekker geslapen te hebben, hebben Laura en ik ze meegenomen naar het Tamale teaching hospital, waar we ze onze afdelingen hebben laten zien. Het was maar kort maar we wilden ook niet aapjes gaan lopen kijken en een indruk is goed genoeg. Vervolgens zijn we naar de culturele markt gegaan waar je stoffen, schilderijen, djembees en sieraden kan kopen. Het fijne aan Ghana is dat het geen toeristisch land is en de mensen in de shops wel dingen willen verkopen maar ze je niet naar binnen sleuren. Na een lunch en wat drankjes bij Sparkles konden we de markt natuurlijk niet overslaan, het is een markt zoals in (denk ik) veel Afrikaanse landen; druk/chaos, typisch ruikend, smal en onoverzichtelijk maar bijzonder. Voor mijn moeder en tante had ik een rok laten maken van Afrikaanse stof die we dus ergens in die drukte op konden komen halen. Ze vonden het super leuk idee en een mooie stof, missie geslaagd. De avond brak alweer aan... Om 7.30 pm stond de ‘fried yam' weer voor ons klaar en hebben Sijanda en Irene kun cadeautjes aan Mr Razak en het gezin kunnen geven.

Dinsdagochtend stond onze gehuurde auto voor ons klaar. Heerlijk, een grote, stevige auto die een keer niet val ellende uit elkaar valt zoals alle taxi's. Na een warm afscheid van fam. Razak zijn we begonnen aan onze reis richting Mole National park. Tussendoor zijn we gestopt in Larabanga (een dorpje net voor Mole) om daar de moskee te bekijken. De gids heeft ons eerst het een en ander uitgelegd over de Larabanga moskee waarna hij ons meenam naar een huis waar we via een smal trappetje naar boven konden klimmen.Boven op het dak van veel huizen en ook langs de weg ligt Kasafa te drogen, dit wordt later weer gebruikt voor traditioneel eten zoals Tizet. Vervolgens heeft onze chauffeur ons naar Mole gebracht waar we de middag heerlijk hebben kunnen zwemmen in het zwembad met uitkijk over het National park inclusief olifanten en een smirnoffje natuurlijk. Woensdagochtend om 7 uur begon onze walk safari waarbij we olifanten, krokodillen, bavianen, zwijnen, bokjes en hertjes hebben gespot. Vervolgens even wat gegeten en toen weer in de auto gestapt om naar Daboya te gaan. De weg naar Busunu (een dorpje verderop) ging prima tot de afslag Daboya verscheen. Zand, hobbles, kuilen, buizen, een raar soort brug, uren geen dorpjes en mensen zien en als er een dorpje was wist je ook dat die mensen nooit verder zijn gekomen dan dat dorp. Ongelooflijk! In Daboya hebben we een kano tocht gedaan over de White Volta en een zoutwinnings plek bezocht. Ze vertelden erover als ze het wiel hadden uitgevonden maar uiteindelijk bleek toch bij vragen dat het allemaal door God was gegeven. Terwijl we heel aandachtig naar het verhaal van de gids aan het luisteren waren kwam er dichtbij om de hoek ineens een kudde koeien met enorme spiezen aanlopen. Toen uiteindelijk met wat steentjes de koeien waren weggejaagd konden we weer in onze kano stappen. Nog even Daboya ingelopen om de weverijen weverijen te zien. Leuk om te zien dat ook de mannen in Daboya meewerken, jammer genoeg waren ook de kinderen verplicht om te weven waardoor het hele gebeuren wel veel te maken had met kinderarbeid... Na een fantaatje zijn we begonnen aan onze terugreis! Onderweg valt er altijd veel te zien, veel auto's met pech, waaronder dan gewoon geslapen wordt, autowrakken die nooit opgeruimd worden, vuurtjes, mensen die bij tolwegen met vissen op hun hoofd aan komen gesneld om te verkopen enz.

Na nog een nachtje in Mole geslapen te hebben vervolgen we donderdag onze reis richting de Kintampo Waterfalls. De eerste waterfall die we aantroffen was eigenlijk een grote grap, het was een waterval van ongeveer 2 meter hoog. De tweede waterval bleek nog teleurstellender aangezien het meer leek op een beekje, maar toen we iets verder liepen bleek er toch iets meer te zijn te horen aan het geluid van veeel water. De derde bleek 25 meter te zijn en was daarmee een heuze waterval:D We wilden heel graag zwemmen, maar hadden onze bikini niet bij ons en er zaten nog 2 toeristen met een gids. Toen die eenmaal weg waren keken Laura en ik elkaar kort aan waarna we ons uitkleedden en heerlijk een half uur naakt onder de waterval hebben gestaan.Wat was dat een heerlijk vrij gevoel en wat een lol! Veel foto's gemaakt maar die blijven even op mijn computer staan... Vervolgens zijn we naar de Monkey sanctuary geweest, een opvangdorp voor apen. In tegenstelling tot de toch wat waakzame bavianen in Mole waren deze wel schattig en konden we ze bananen voeren. We hebben nog een rondleiding gekregen door het apenbos met veel mooie en hoge bomen en een apenbegraafplaats. Om een nachtje te slapen zijn we doorgereden naar het ‘Hand in hand' project. Een weeshuis voor gehandicapten kinderen, opericht door een Nederlandse vrouw. Geslapen in een Ghaneze begrippen luxe huisje met stromend water (wat nog wel eens ontbreekt). Vrijdagochtend kregen we een rondleiding door het ‘hand in hand' project wat erg bijzonder was. Heel mooi om te zien dat zoveel verschillende soort kinderen met handicaps die verstoten zijn door de ouders zo goed worden opgevangen en begeleid worden! Toch werd het tijd om te gaan dus na een lekkere lunch aan de kant van de weg kwamen we rond 5 uur weer aan in Tamale.

De volgende morgen stonden we om 7 uur op het vliegveld om weer afscheid te nemen. De week is voorbij gevlogen, misschien wel omdat we alle tijd optimal benut hadden. Het was super dat mama en Irene er waren en dus ook niet leuk dat ze weer weggingen. Gelukkig wist ik dat ik binnen een paar uur in Damongo zou zijn dus tijd om te treuren of denken had ik niet.

Bij deze stop ik mijn verhaal want als ik het nu terug kijk is ie veel te lang geworden. Maarja dan zijn jullie weer een beetje op de hoogte. Wilde eigenlijk nog het verhaal over Damongo typen maar aangezien ik nog 20 minuten heb gaat een verhaal niet meer lukken maar nog wel wat extra foto's van mijn eerste maand Tamale en ook van de afgelopen week Damongo!

Op dit moment is het overdag in de zon 50 graden en in de schaduw 40! Naar de wc gaan hoeft niet meer want alle vocht zweet je gewoon uit... Ik weet dus even niet meer of ik liever sneeuw en koudte wil over deze warme temperaturen(A).

Morgen vlieg ik terug naar Accra en ga ik 3 weken reizen met mijn vader! Ook hierover zal ik jullie meer laten weten.

Hopelijk hebben jullie nu weer een iets beter en duidelijke beeld van Ghana en mijn reis!

Heel veel liefs van mij

Tamale Teaching Hospital

Daar is dan na een tijdje weer een verhaal van mij.Naar mijn idee heb ik heel veel te vertellen aangezien ik nu eindelijk wat wil gaan vertellen over het ziekenhuis, maar ook over een weekendje Bolgatanga, een geboorte in Zagyouri en hoe mijn dag er zo'n beetje uitziet. Aangezien de tijd kan ik het alleen hebben over het ziekenhuis maar volgen de andere verhalen over ongeveer 2 weken..

Om maar te beginnen start ik met mn werk in het Teaching hospital in Tamale. Voordat we (Marijn en ik) uberhaupt aan het werk mochten is eenheelnep 'toneelstukje' opgevoerd ivm met allerlei papieren die niet aanwezig waren maar wel aanwezig moesten zijn. In principe moesten deze papieren daar wel ergens liggen, maar ze waren er gewoon niet. Typisch Ghana maar wel vervelend wantnadat Marijn en ik 3x bij Mr. Amoro waren geweest was het dan eindelijk oke, en kon de introductie beginnen. We hebben een kijkje mogen nemen op een aantal afdelingen, waarvan een aantal toch best al beetje schokkend waren.Uiteindelijk ben ik begonnen op de Maternity ward. De vrouwen die aan de linkerkant van de afdeling liggen hebben vaak een PIH (pregnancy induced hypertension) die vaak leidt tot een eclampsie met shock als gevolg.. Vond dat toch best schokkend aangezien ik dat nog nooit meegemaakt had en er eigenlijk ook niets tegen gedaan werd. Op mijn laatste ochtend kwam om half 9 binnen en het eerste wat ik zag was een vrouw die al 4 dagen op een matrasje op de grond lag, met een kind tussen haar benen. 2 seconden later realiseerde ik me dat het kind dood was... Er was geen duidelijke diagnose gesteld, er was geen arts bij, en het leek alsof ze van hygiene nog nooit gehoord hadden. Nadat het kind afgenaveld werd en de placenta geboren was is het kind in een kartonnen doosje gelegd. Heb meerdere mensen gevraagd waar dat kindje heen ging, maar niemand kon het me vertellen.... Hierna heb ik toch wel voor het eerst sinds ik in Ghana een traantje gelaten!

Aan de rechterkant van de afdeling liggen vrouwen die terugkomen van een sectio (keizersnede), veel zorg wordt er niet voor gedragen. Infuuszakken, lakens enplastic matjesmoeten ze zelf kopen. Ik het me meerdere malen afgevraagd of de vrouwen uiteindelijk zieker of gezonder naar huis mochten. Veel laten ze namelijk aan de rust en de tijd over.

De dingen die ik heb kunnen doen op deze afdeling zijn veel verpleegkundige taken zoals, bloedprikken, injecteren, infuus prikken en verwijderen, katheteriseren en verwijderen, bloeddruk meten enzovoort. Ben erg blij dat ik dit mee heb mogen maken, het was namelijk erg leerzaam, leuk en interessant maar na een week is me ditme eigenlijk een beetje gaan vervelen en heb ik besloten samen met Mr Amoro om naar de Antenatal Ward te gaan.

De Antenatal ward is de afdeling waar zwangere vrouwen komen en vrouwen die zijn bevallen en met hun kindje komen voor controle of vaccinaties. Elke dag heb ik op een andere plek gewerkt om zo een beeld te krijgen hoe deze afdeling werkt. Zo ben ik een in een hokje geweest waar de buik wel gevoeld en de zwangerschapsduur werd bepaald aan de hand van de fundushoogte. Ook werd er gevraagd hoe ze zich voelden en gaf de verloskundige tips. Een anderedag ben ik naar de family planning geweest waar gesproken werd over anticonceptie en mogelijke seksuele problemen. Het werd me hier wel duidelijk dat alleen de mensen met een gemiddeld tot hoog inkomen daar komen en dat het niet iets is waar mensen vanuit compounds (bv Zagyouri) heen gaan. Verder heb ik een dag bloeddruk gemeten, meegekeken met vaccinaties geven enkinderen wegen. Vandaag was mijn laatste dag op deze afdeling en heb ik meegelopen met een verloskundige die in een hokje zat voor postnatale vrouwen en kinderen (vrouwen en kinderenna de zwangerschap). Daar werd het kindje gecontroleerd van boven tot onder en de vrouw kon haar klachten kwijt en kreeg informatie over borstvoeding. Vond het erg vreemd om te zien dat een moeder binnenkwam met een prematuur kindje die geboren was bij ongeveer 30-34 weken en na 2 weken nog steeds maar 1,5 kg woog... Ook dit is allemaal een superervaring geweest. Bijzonder en raarom te zien dat sommige dingen in het ziekenhuis erg goed werken/effectief zijn maar daarentegen ook zoveel niet denk aan administratie wat nergens op slaat, wachttijden van uren en afspraken die gemaakt worden met vrouwen die nergens genoteerd worden.

Laura is anderhalve week geleden aangekomen in Tamale. Ze is al verloskundige en we hebben afgelopen week samen op de antenatal ward gewerkt. Het is erg fijn om het af en toe gewoon even in het Nederlands te kunnen hebben over ons vakgebied en tips van haar te kunnen krijgen!

De komende 2 weken ben ik niet in het ziekenhuis te vinden aangezien ik met Laura, mijn moeder en tante eerst een week ga rondreizen richting Mole (nationaal park) en ik daarna een week naar Damongo ga om ook daar te kijken hoe het ziekenhuis daar werkt. Het is een klein ziekenhuis met 1 echte arts,verpleegkundigenen5 verloskundige dus ben benieuwd..

Zoals ik al in het begin had gemeld komen alle andere verhalen na mijn reis en het weekje Damongo... Ik zie erg uit naar komende week, alles is geregeld en wacht mijn moeder en tante zondagochtend op op het vliegveld in Tamale! Vind het super leuk dat ze komen zodat ze ook een beeld krijgen van hoe ik het hier heb. Ze verblijven de eerste nacht in mijn gastgezien dus ben erg benieuwd wat ze ervan vinden haha;) De week Damongo duurt nog een weekje maar heb er erg veel zin in! Marijn, Arjan en Daniel zitten daar ook dus alleen zal ik me daar nooit voelen.

Foto's komen er binnenkort weer op!

Heel veel liefs en heel erg bedankt voor al jullie lieve en leuke berichtjes!

Amsterdam- Accra- Tamale!!

Na nu precies 2 weken weg te zijn uit Nederland en Ghana een beetje ontdekt te hebben, vond ik het wel tijd worden voor een verhaal op m'n site. Dit is wel op zn Ghanees gegaan aangezien dit zeker niet de eerste keer is dat ik een verhaal wil typen. Soms deed t internet t niet, als het donker wordt moet ik thuis zijn, een verhaal dat verdween na een stomme klik op de muis enzo. Hopelijk gaat het vandaag wel lukken en ben ook blij dat ik inmiddels gewend ben aan het relaxte leven in Ghana want alles gaat hoe het gaat...

Na een warm afscheid van m'n familie op schiphol liepen Marijn en ik door de douane. Het eerste wat ons te doen stond, was een fles tequilla en wodka halen (taxfree natuurlijk;)) zodat we de eerste avonden wel door zouden komen. Nu hebben jullie natuurlijk gelijk een verkeerd beeld bij mijn reisdoel maar dat praat ik later wel weer goed. Zowel op Schiphol als in het chille KLM vliegtuig met groetjes van mijn tante die met de piloot gesproken had, 2 films en muziek verliep alles zoals het moest. Nog steeds 2 januari om 9 uur Nederlandse tijd, 8 uur Ghanese tijd kwamen we aan op een warm vliegveld in Accra. Vic wachtte ons daar op en Arjan (vriendje van Marijn, die ik blijkbaar ook kende maar op een iets wat andere manier) stond er om Marijn een warm welkom te geven. Ik ben met Vic meegegaan naar haar huis in Accra waar ik een nachtje geslapen heb. Zondag ochtend ben ik om 7 uur ‘s ochtends naar een typisch Ghanese Katholieke kerkdienst gegaan met veel gedans, gezing, gehaleluja en handjes geven! Wel erg leuk om gelijk mee te maken terwijl ik nog niet eens 12 uur in Ghana was. Na de dienst zijn Marijn en Arjan me opkomen halen want we gingen een paar dagen naar Kokrobite. Na een uurtje in de taxi te hebben gezeten (4 euro..) kwamen we aan in een backpackersoord wat er gelijk al heel relaxt uitzag en later ook bleek te zijn! Een vriend van Arjan, Daniel was er al een dagje. Vanaf toen hebben we 2 dagen met z'n vieren ontbeten, geluncht, gedineerd, tequilla en wodka gedronken op t strand, naar djembee muziek geluisterd, voor het eerste kreeft gegeten op een terrasje aan het strand enzo. Jammer genoeg was het dinsdagochtend tijd om terug te gaan naar Accra en de bus te pakken naar Tamale aangezien ik daar kaartjes voor had gekocht. Arjan en Daniel hebben ons met de brommer/motor/scooter (maar net hoe je het noemen wil) een stukje richting Accra gebracht waarna we weer op eigen voeten stonden.

Dinsdagochtend 2 uur later stonden we met onze backpacks op het busstationnetje. En 4 uur later... zaten we dan eindelijk is de bus. Waarom alles zo lang duurt werd ons niet duidelijk maar je doet je doet er ook niets aan. De busreis duurde in totaal 12 uur en heeft ons enkele ‘bijna doodervaringen' opgeleverd. Omdat we zo vroeg waren voor onze bus hadden zaten we helemaal voorin de bus waardoor we alles konden zien. Of dit nou positief of negatief was ben ik nog niet helemaal uit. Ik zal even een enkele voorbeelden noemen; stofwolken voor de bus waardoor je ongeveer niets zag, een geit tegen de voorruit, inhaalmanoeuvres die maar net goed gingen, met 100 km/uur over onverharde wegen met overal gaten en dieptes aan de zijkant van de weg enzovoort. We ons leven maar even in handen gelegd van de buschauffeur en gelukkig kwamen we om 3 uur ‘s nachts aan in Tamale waar we opgehaald werden.

Marijn en ik hebben eerst 2 nachten bij Kaka geslapen. Familie Taimako is een ontzettend lief en zorgzaam gezin met een groot (ghanees) huis, veel dieren en veel familie. De office van Meet Africa is daar ook dus we konden gelijk alles regelen. Namaawu heeft ons de eerste dagen meegenomen to town om ons alles te laten zien en te leren over het eten, taxi's, gebruiken, kleding en alles wat we maar moesten weten. Ook heeft ze ons meegenomen naar het Teaching Hospital waar we aan het werk zouden gaan. Ze heeft ons voorgesteld aan Mr Amoro die de rest voor ons zou gaan regelen. Dit heeft in totaal ongeveer een week geduurd maar daar kom ik later wel op terug.

Donderdag zijn Arjan en Daniel aangekomen in Tamale, die hun reis van de kust naar Tamale in 3 dagen hadden volbracht op de motor! Tot zaterdag zijn we daarom met zn allen in een guesthouse gaan slapen wat wel iets relaxter is dan geen gastgezin. Overdag zijn we veel en lang gaan lunchen, een voetbalwedstrijd gekeken van schoolkinderen en ‘s avonds weer lekker drankjes (Smirnoff voor Marijn en mij, heel fout maar lekker, en bier voor Arjan en Daniel) hebben gedaan. Toen ze zaterdag weer vertrokken op de motor werd het toch wel echt tijd voor Marijn en mij om ook uit elkaar te gaan en kennis te maken met ons gastgezin in de compound.

Mijn gezin heet Razak en woont in Zagyouri, het is een super lief, zorgzaam en fijn gezin in bij te zijn! Met mister Razak (mn vader) kan ik het erg goed vinden. De eerste avond nam hij me mee naar een begravenis, dit is in Ghana niet iets verdrietigs maar een feest.

De persoon was een jaar geleden overleden en nu werd zijn leven gevierd met veel dans, muziek en geweerschoten. Hoe meer mensen hoe beter en de sfeer was super. Na een traditioneel zelfgemaakt biertje (Pito) te hebben gedronken zijn Mr Razak en ik teruggefietst over een erg donker weggetje... Ik heb twee moeder die het goed met elkaar kunnen vinden en erg goed eten voor me klaarmaken. Gefrituurde yam met verse tomatensaus vind ik het lekkerst! De kinderen in mijn gastgezin zijn puur, lief, eerlijk maar wel echt kind. Ze komen direct op me af zodra ik kom en hangen geloof ik het liefst de hele dag aan me. Ik heb het spel Walli gekocht wat ik elke avond met ze speel.

Marijn heeft t ook wel naar der zin in haar gezin, maar heeft het ietswat lastiger aangezien ze geen elektriciteit heeft en ongeveer 50 meter van de moskee woont waardoor ze elke nacht om 4 uur wakker wordt door het gezang... opzich wel weer grappig!

Mijn ziekenhuisverhalen vertel ik in een volgend verhaal aangezien het toch best een lang stuk is geworden... Zie daar wel bijzondere dingen, maar zoek wel iets meer uitdaging.

Ik wil jullie al heel erg bedanken voor de berichtjes op mn site want dat vind ik super leuk om te lezen!

I am happy!

Hoop dat jullie nu een kleine indruk hebben van mijn leventje hier. Dit keer zonder foto's maar de volgende keer zou ik erom denken zodat er een beetje beeld komt bij mn verhaal.

Het is hier momenteel ongeveer 35 graden... en denk bij jullie -5? Hopelijk genieten jullie in Nederland nog een beetje van de sneeuw en ijs!

Liefs